Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Η κωμικοτραγική ιστορία που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα...


"Στις 6 Απριλίου 1950 δημοσιεύεται στην εφημερίδα "το Βήμα" η μετάφραση ενός κειμένου του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζόζεφ Χάρισον, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο "Κρίστιαν Σάινς Μόνιτορ", και κανενός το αυτί δεν ιδρώνει. Όλοι είναι απασχολημένοι με την ανοικοδόμηση της Ελλάδας. Δηλαδή με τη μάσα.
Ιδού ένα απόσπασμα, που διατηρεί πάντα την επικαιρότητά του, αφού η Ελλάδα, όσο υπάρχουν δάνεια, θα ξηλώνεται και θα ράβεται αενάως:

«Το πρώτον µέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν µέσα όπως καµφθή ο αληθώς αρπακτικός εγωϊσµός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιοµηχάνους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν την χώραν και οι οποίοι εκ συστήµατος και µε αναισθησίαν αποµυζούν τον πλούτον της χώρας, είτε αυτός παράγεται εντός αυτής, είτε στέλλεται από τας ΗΠΑ (σ.σ.Σχέδιο Μάρσαλ). Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόµευσαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως χρησιµοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζοµένην δια τα τρακτέρ που χρειάζονταν δια την παραγωγήν των τροφίµων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι εκραύγαζαν πατριωτικά συνθήµατα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συµµετάσχουν εις τα απωλείας που απαιτούσε η νίκη και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρήµατά των εις τραπέζας της Ν. Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας». 

Οι μεγάλες κομπίνες αυτή την εποχή, αλλά όχι μόνο αυτή, γίνονται διά των εργολάβων, που τους περικυκλώνει ένα τεράστιο σμήνος αρπακτικών που φτάνουν μέχρι τα πολύ υψηλά κλιμάκια. Και είναι φυσικό οι εργολάβοι, τούτα τα σύμβολα της εθνικής κλοπής, να είναι το κέντρο της προσοχής όλων των κοράκων. Διότι η χώρα ανοικοδομείται! Και πως να ανοικοδομηθεί χωρίς εργολάβους; Τη δεκαετία του '50 η Ελλάδα έχει γεμίσει εργολάβους δημοσίων έργων. Και όλοι, όπως πάντα, κυνηγούν μετά μανίας τα μεγάλα έργα οδοποιίας. Αυτά έχουν τα πολλά λεφτά. Όχι μόνο από την κλασική νόθευση των υλικών, αλλά κυρίως από το αόρατο στένεμα του δρόμου.
Τώρα ξέρετε γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Διότι τρώει. Τα δάνεια. Διά των εργολάβων" (Βασίλης Ραφαηλίδης, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους, 1830-1974, εκδ.21ου, έκδ.η', Αθήνα 2001, σσ.289-90).


Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Εδωδιμοπωλείον η Χρυσή Αυγή.




- Καλημέρα. Έχετε τρόφιμα;
- Ναι. Είσαι Έλληνας;
- Δεν υπάρχει Ιουδαίος και Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα... (Προς Γαλάτας Επιστολή Απ.Παύλου, 3,28) .
- Ποιος είσαι ρε;
- Ονομάζομαι Ιησούς. Είμαι εβραίος.
-  Χάσου από δω ρε. Είναι μόνο για Έλληνες λέμε.

....

- Καλημέρα. Πεινάω. Έχετε κάτι;
- Ναι, μοιράζουμε τρόφιμα. Είσαι Έλληνας;
- Όχι. Ονομάζομαι Λόρδος Βύρων, είμαι Άγγλος αλλά λατρεύω τη χώρα σας. Πέθανα γι'αυτήν πριν χρόνια.
- Ουστ από δω μωρή αδερφάρα Εγγλέζε.

...

- Γεια σας. Είμαστε ρακένδυτοι, πεινάμε πολύ, είμαστε αποκαμωμένοι.
- Τι θέλετε όλοι εσείς εδώ ρε; Είστε Έλληνες;
- Όχι κύριε. Είμαστε ξένοι. Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί, Σουηδοί. Είμαστε το τάγμα των Φιλελλήνων. Πολεμήσαμε για την Ελλάδα το 21, στη μάχη του Πέτα, στο Κομπότι. Σκοτωθήκαμε για την Ελλάδα.  Υπάρχει μνημείο για μας στην πλατεία του Ναυπλίου. Να κι εδώ δίπλα στο Σύνταγμα υπάρχει οδός αφιερωμένη σε μας. Φιλελλήνων λέγεται.
-  Να πάτε στο διάολο ρε.  Εδώ είναι μόνο για Έλληνες. Στα τσακίδια  ρε.
-          Μας συγχωρείτε . Είμαστε λαβωμένοι, γεμάτοι αίματα και χώματα ελληνικά πάνω μας.  Πεινάμε και διψάμε.
-          Τι είστε εσείς ρε αράπηδες και ξένοι!
-          Είμαστε  Άγγλοι, Νεοζηλανδοί, Αυστραλοί, Ινδοί και Πακιστανοί. Πολεμήσαμε εδώ τους ναζί,  βοηθήσαμε την Ελλάδα στον αγώνα κατά των Γερμανών. Μας έκρυβαν οι Έλληνες, μας έδιναν φαγητό και νερό. Εσείς τι είστε με ξυρισμένα κεφάλια και μαύρες μπλούζες;
-          Εμείς δίνουμε φαγητά μόνο για Έλληνες. Φύγετε από δω γαμημένοι αράπηδες. Έξω οι  ξένοι λέμε.

….

-          Μιρμενγκιές (καλημέρα).
-          Τι θες ρε βλάκα;
-          Μπούκ, ούγι (ψωμί, νερό).
-          Φύγε από δω ρε καργιόλη ξένε.
-          Είμαι ο Μάρκος Μπότσαρης κύριε. Μιλώ αρβανίτικα, τη γλώσσα των ηρώων της Επανάστασης. Τη γλώσσα της Μπουμπουλίνας, του Κριεζιώτη, του Ανδρέα Μιαούλη.
-          Εξαφανίσου από δω ρε ηλίθιε. Οι Έλληνες μόνο ελληνικά μιλάνε. Κωλοαλβανέ γαμώ το σπίτι σου.

-          Χαίρετε. Έχετε λίγο φαγητό για έναν γέροντα;
-          Είσαι  Έλληνας;
-       Σωκράτης ονομάζομαι κύριε. Δεν είμαι Αθηναίος, ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου (Πλούταρχος, Ηθικά, τόμ.15).
-          Άει στο διάολο ρε κωλόγερε συριζαίε. Χάσου από δω. Εδώ είναι μόνο για Έλληνες.


-          Συγγνώμη…
-          Πάλι εδώ ρε αδερφάρα Εβραίε; Δεν σου είπα να φύγεις από δω;
-          Φύγετε  από μένα εσείς οι καταραμένοι, στη φωτιά την αιώνια, που έχει ετοιμαστεί για το  διάβολο και τους αγγέλους του. Γιατί πείνασα, και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα, και δε μου  δώσατε να πιω,   ξένος ήμουν,  και  δε με περιμαζέψατε, γυμνός ήμουν, και  δε με ντύσατε, άρρωστος  και  στη  φυλακή,  και  δε  με  επισκεφτήκατε [Κατά Ματθαίον, 25.31 (41-43)].
-          Άντε ρε βλάκα φύγε από δω. Άντε μπράβο.

-          Καλημέρα.  Πεινάμε. Έχετε κάτι να μας δώσετε;
-          Είστε Έλληνες ρε;
-          Ναι κύριε. Όλοι είμαστε Έλληνες. Εγώ ονομάζομαι Εφιάλτης.  Ο κύριος δίπλα μου είναι ο Νενέκος. Πιο δίπλα ο Τσολάκογλου, ο Ράλλης, ο Λογοθετόπουλος.  Παραδίπλα ο Πήλιος Γούσης.
-          Κι εσείς εκεί τι είστε ρε;
-          Κι εμείς Έλληνες.  Συνεργάτες των Γερμανών στην Κατοχή, ταγματασφαλίτες και χίτες. Εκτελέσαμε πολλούς Έλληνες αγωνιστές, κάψαμε χωριά και υπηρετήσαμε τις δυνάμεις Κατοχής.
-          Άντε επιτέλους ρε πούστη. Επιτέλους Έλληνες! Ηλία έλα δω ρε. Επιτέλους ήρθαν Έλληνες γαμώ το. Άντε και πήξαμε με τον κάθε βλάκα ξένο που ερχόταν εδώ και ζήταγε να φάει. Κοπιάστε συμπατριώτες να φάμε. Κοπιάστε. Αίμα τιμή ρε…